Get Adobe Flash player

Wieczni tułacze Atlantyku

Żółwie skórzaste podróżują tysiące kilometrów z miejsc lęgowych do żerowisk. Naukowcom właśnie udało się zidentyfikować trzy takie szlaki na terenie Atlantyku - donosi najnowszy numer „Proceedings of the Royal Society B”.

W 5-letniech badaniach wzięli uczeni z kilku instytucji. Koordynatorami całej akcji byli specjaliści z WWF-u i Seaturtle.org. Do grzbietów 25 samic przyczepiono nadajniki satelitarne. Dzięki tym urządzeniom zawsze było wiadomo, gdzie zwierzęta się znajdują. Ze swoich miejsc lęgowych we wschodnioafrykańskim Gabonie żółwie skórzaste Dermochelys coriacea przemieszczały się w trzech kierunkach. Niektóre docierały w rejon środkowego Atlantyku, gdzie robiły wielką pętlę. Kolejne wolały tereny położone na południe od RPA, a jeszcze inne - południowe wybrzeża Ameryki Południowej. Generalnie, po złożeniu jaj w Afryce, żółwice płynęły na żerowiska, skąd po 2-5 latach wracały, by po raz kolejny się rozmnożyć. W sumie pokonywały tysiące kilometrów. Najdłuższa z ich morskich wędrówek liczyła 7,563 kilometry.

- Nie wiemy jeszcze, co sprawia, że wybierają tą, a nie inną drogę - przyznaje dr Matthew Witt z University of Exeter. Jest jednak pewne, że ustalenie szlaków migracji tych stworzeń na Atlantyku pomoże je chronić. - Tam gdzie, pływają łowi się ryby, co stanowi dla nich prawdziwe zagrożenie. Teraz wiemy, że w sumie można je spotkać na łowiskach 11 krajów, które powinny się zainteresować się ich losem - twierdzi dr Brendan Godley, także z University of Exeter. Atlantyckie żółwie giną, m.in. dlatego, bo zaplątują się w sieci rybackie.


Ich ochrona jest niesłychanie ważna, ponieważ żółwie skórzaste żyjące w Pacyfiku w ciągu ostatnich 30 lat wytrzebiono niemal do zera. Na przykład w Meksyku, w 1982 roku można było spotkać 70 tys. samic, dziś - zaledwie kilkaset.

Żółwie skórzaste osiągają długość do 2 metrów i wagę do 700 kilogramów. Znajdują się na Czerwonej Liście zagrożonych gatunków, publikowanej przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody i Jej Zasobów, (The World Conservation Union lub International Union for Conservation of Nature and Natural Resources, IUCN)dwa1_5sty2011

Anna Piotrowska

CZYTAJ TAKŻE